کاتی ئەوە ھاتووە کە /خۆشویستن/ دەنگی پاراوی عاشقانە بێت
کە لە گەرووی گەرمی تۆوە سەر ھەڵێنێ
سادەی وەرە بەر پەنجەرە و
خدری زیندەی کەسک پۆشم 
کە باڵابەرز و ورشەدار ڕاوەستابوو لە ناو چەمەن سەردەمانێ

تاڤگەی سەوزی ڕیشی، بە نشێوی سووری گۆنایدا
کشابوو تا ژێر سنگی قەدیمی کۆنە جیھانێ 
بە دەستییەوە جامێ ئاوی حەیاتێ 
نیشانی من بدە
وەرە و دڵۆپێ لەو جامە، بتکێنە قوڕگی منەوە و
ھەتاوم پێ نیشان بدە 
کە ڕادەکشێ لە سەر سەوزەڵانی گەرم
شنە نیشان بدە
کە ھەڵدەکات وەھا ھێور و نەرم
ھەر دەڵێی ھەڵی نەکردووە
بردوومتەوە لەبۆ خەوی عەشقی یەکەم تافی لاویم
دەپێم بڵێ چلۆن ئەم جیھانە گەنج دەبێتەوە
بڵێ چۆن ئاشکرا دەبێت نھێنیی دڵداران
تینوێتی بۆ بینینی تۆ، سووتاوە خۆ زمانی من
دەپێم بڵێ، تینوێتی
چۆن دەوترێ بەبێ زمان 
تۆ میھرەبانەکەم، وەرە بەر پەنجەرە و
پێش ئەوەی باڵای نیوە تیرئاسام بێتە کەوان
بەھارم پێ نیشان بدە 
بڵێ سەروی سەرفرازی مە دیسان لەنجە دەکاتەوە لە ناوچەمەن
وا چاو لە سیما و ڕێگەکان دەکەم کە کوێر دەبم
چەندەیە گوڵم، بێبەریبووم لە دینی تۆ؟
تۆ میھرەبانەکەم، ورە بەر پەنجەرە
ھیلالی ھەردوو برۆی سەر بەدری ڕووت، دانێ لەبەردەمم
با وشکەساڵی شێعری من بپشکوێ وەکوو بەھەشت
شکابوو پێنووسی ئەمن لە بێ ئومێدیی بێ ئەمانی من
تۆ میھرەبانەکەم وەرە بەر پەنجەرە
با لەبریی کۆنە دەڵاو بێتە نەی لەبۆ زمانی من
پەرداختی با بە عەشق بکرێ قامیشەڵانی گیانی من
وەکوو خامەیێکی لێ بێ و مل کەچ بکا 
با لەتەک قامکەکانی من
دوایین نیگای ئەمن ئەگەر وەھا ڕەوا دەبێ
کە چرکەیە، لەبۆ تاکە چرکەیەک تەنێ
بەھار، دەبێتە چاوەڕوانی ڕوانینم
تۆ میھرەبانەکەم وەرە بەر پەنجەرە
بەھارم پێ نیشان بدە و
پێش ئەوەی لێمان بێتە شەو 
تەمەن وەکوو ئاوی حەیات
خۆ داشارێ 
لە قووڵایی ئەو دۆڵچەی ناو نووتەکەدا
تو میھرەبانەکەم وەرە بەر پەنجەرە
با ھەتاوی ڕووحی من دەرکەوێ

**

"بيا كنار پنجره"

زمان آن رسیده است/که دوست داشتن/صدای نغز ِ عاشقانه ای شود
که از گلوی گرم ِ تو طلوع می کند
بیا کنار ِ پنجره
و خضر ِ سبز پوش را که یک زمان
بلند وُ تابناک ایستاده بود در چمن
و آبشار ِ سبز ریش ِ او ز شیب ِ سرخ گونه هاش
رسیده بود تا به زیر ِ سینهءقدیم ِ این جهان
و کاسه ای ز آب ِ جاودانگی به دست داشت
به من نشان بده
بیا وُ قطره ای از آن پیاله را به حلق ِ من فروچکان
و آفتاب را نشان بده
که می لمد به روی سبزه های گرم
نسیم را نشان بده
که می وزد چنان خفیف وُ نرم
که گوییا نمی وزد
مرا به خواب ِ عشق ِ اوّل ِ جوانی ام رجوع داده ای
به من بگو چگونه این جهان جوان شود
بگو چگونه راز ِ عاشقان عیان شود
عطش برای دیدن ِ تو سوخته زبان ِ من
به من بگو،عطش
چگونه بی زبان،بیان شود
تو مهربان ِ من،بیا کنار ِ پنجره
و پیش از آن که قد ِ نیمه تیرسان ِ من کمان شود
بهار را به من نشان بده
بگو که سرو ِ سرفراز ِ ما دوباره در چمن، َچمان شود
به چهره ها و راه ها چنان نگاه می کنم که کور می شوم
چه مدّتی ست دلبرا،ندیده ام تو را؟
تو مهربان ِ من ،بیا کنار ِ پنجره
هلال ِ ابروان ِ خویش را
فراز ِ بدر ِ چهره ات،برابرم نشان
که خشکسال ِ شعر ِ من شکفته چون َجنان شود
شکسته بود کلك ِ من،ز یأس ِ بی امان ِ من
تو مهربان ِ من،بیا کنار ِ پنجره
که تا به جای آن که بوریا شود ِنیِ ِ زمانِ ِ من
خورَد تراشِ ِ عشق، ِنیستان ِ من
چو خامه ای شود که سر سپردگی ش
سپرده با بَنان شود
نگاهِ آخرینِ ِ من اگر همین روا بوَد
که لحظه ای،برای لحظه ای فقط
بهار،منظر ِ نگاه ِ من شود
تو مهربان ِ من،بیا کنار پنجره
بهار را به من نشان بده
و پیش از آن که شب فرا رسد
و عمر،مثل ِ آب ِ جاودانگی
به عمق ِآن محالِ ِ تیرگی نهان شود
تو مهربان ِ من،بیا کنار ِ پنجره
که آفتاب ِ روحِ ِ من عیان شود