شێعرێکی مێھرداد فەلاح..و: ئەنوەر ھوژەبری.. ئەو دۆستانەی شێعری مێھردادیان خوێندۆتەوە دەزانن شێوازی نووسینی تایبەت بە خویەتی و گەمە زمانییەکانی تا ڕادەی دەسکاریکردنی/نحوی/ بردۆتە پێشەوە، بۆیە ھەم دەرک کردنی و ھەم وەرگێڕانی ئاسان نییە.

ئەوێ کە لەناو ئاوێنەدا

تا ئاگا ویستم ببمەوە
بینیم ئەوەی بوومە لەناو ئاوێنەدا پەڕ پەڕ پەڕ
پەڕ 
دە
وە
ری
ئای ی ی ی ی ی ی ی ی!...
ئەم بەڵایەی ھەرکەس بەسەرمدا ھێناوە
دە با دەستێ داکەوێ!
دەی ئاوەھا!
من کە تا دەوەستم شەق لە سەفەر دەخۆم
بەو دروشمە دڵخۆشم کە لە سەر لووتکەی ھەموو بەیانانەوە ھەڵدێ
بزان ئایا لە ئەولاکەی دیکەی ئەم گمەیەدا
دەکرێ پێیەکی خێراتر ھەڵگیرێت؟
**
اويی كه توی آ ينه
تا به خودم خواستم كه بيايم
ديدم اويی كه توی آينه داشتم پر پر پر
پر
مي
ر ی
خ
ت
آی ی ی ی ی ی ی ی ی ...!
اين با زی را هر كه سرم در آورده
بادا كه دستش بريده باد !
باداباد !
من كه تا ايستاده تيپا مي خورم از سفر
دلخوشم به شعا ری كه بالای قله هر صبح می دمد
ببينم آيا در دستِ ديگرِ اين با زی
مي شود پای تيز تری برداشت؟